باران امد...

دیشب رفتم خونه ملیحه جون خواهر شوهر بزرگه که به بیمارستان امام علی نزدیکتر بود البته همتا خواهر زاده علی ناهار خونمون بود و وقتی باباش اومد دنبالش منم باهاشون رفتم.

تمام مدت از سوداب خبر داشتم تا اینکه ساعت ده بود داماد علی زحمت کشید و منو رسوند بیمارستان علیرضا و مامان سوداب و زنداداش کوچیکه سوداب بودن و خود سوداب داخل بخش زایمان بود منم رفتم با مسیول بخش صحبت کردم تا سودابو ببینم اونم قبول کرد و رفت سودابو صداش کرد.حالش به ظاهر خوب بود ولی ناگهانی دردش میگرفت طوریکه سرشو میذاشت رو در.کلی باهاش حرف زدم و ازش عکس گرفتم و با ارزوی ی زایمان راحت اومدم خونه خواهرشوهر.

شامو خورده بودیم ساعت ١١ و ربع بود که هدی زنداداش سوداب زنگ زد که به دنیا اومد و کلی خوشحال شدم.دوباره داماد علی مارو رسوند بیمارستان و وقتی رسیدم علیرضا گفت بدو و دیدم پرستار داره لباس تن نی نی میکنه.کلی نازش دادم اخه ی کوچولوی صورت تپلی سفید برفی بود.بعد کلی ناز دادن بچه رو بردن و سودابو اوردن در واقع قهرمان داستان رو.اینجای قضیه دیگه خیلی احساسی بود وقتی بابای سوداب بغلش کرد سوداب گریه کرد و ما رو هم گریوند.

خلاصه  پرستارای شیفت خیلی خوب و مهربون بودن و گذاشتن من و دو تا زنداداشاش تو همون بخش بعد زایمان بمونیم.کلی عکس واسه به روز کردن وبلاگ سوداب گرفتم و با صدای مامان سوداب که میگفت شوهرت بیچاره معطله اومدم بیرون و با همه خداحافظی کردم و اومدیم.

به علی نشون دادم عکسشو کلی با ذوق نگاه میکرد.

امروز هم بعد باشگاه رفتم خونه مامان سوداب و نی نی دیدم.حال هر دوشون خوب خوبه خدا رو شکر.ایشالا همیشه صحیح و سالم باشن و شاد.

امشب به علی میگم بچه میخوام میگه صبر کن ی کم اوضاع رو به راه شه بریم دکتر که بهمون تضمینی دوقلو بدن.انگار دست اوناست.من نی نی میخوام.